فقر عارفانه ، فخر آمیز است

از سرور عارفان، پیامبر اکرم «ص»، روایت شده است که فرمود: «الفقر فخری‌ و به أفتخر» یعنی فقر مایه فخر من است و به آن افتخار می‌کنم...

از سرور عارفان، پیامبر اکرم «ص»، روایت شده است که فرمود: «الفقر فخری‌ و به أفتخر» یعنی فقر مایه فخر من است و به آن افتخار می‌کنم. این فقر همان‌طور که به آن اشاره خواهد شد، نوعی از فقر و احساس نیازی است که انسان همواره به سوی خدا دارد؛ به همین جهت، به خاطر آن بر دیگران افتخار کرده و به چنین نیازی به خدا، که موجب می‌شود انسان دست نیاز به سوی مردم دراز ننماید و عزتش را از بین نبرد، مباهات می‌نماید. 

عارفان که پیروان انبیاء الهی هستند نیز، همیشه نیاز خود را به درگاه بی‌نیاز مطلق می‌برند. و به هدایت و پیروی از رسول اعظم (ص) با فخرفروشی‌هایی که مایه افتخار موهوم ثروتمندان مادی‌گراست، مخالفت می‌کنند و می‌کوشند تا رسوب‌های باقیمانده از افکار مردمان جاهلی صدر اسلام را، که بر روح انسان مدرن معاصر سنگینی می‌کند، بردارند؛ لذا طرح موضوع عدم نیاز به غیر از خدا، در سطح وسیعی از سطوح زندگی ما می‌تواند در شرایطی که انسان، به دلایل گوناگون، به سطح معیشتی اطرافیان خود نمی‌رسد، با رهایی از بند نیاز به غیر خدا و توکل و امید به خدا، هم‌چنین با تلاش و کوشش، موجبات افتخار‌آفرینی برای خود را در دار دنیا فراهم نماید. با ما همراه باشید تا ببینیم راهکار عارفان و محققان چیست و تفسیر آن‌ها از فقری که مطلوب نبی مکرم(ص) بوده و موجب افتخار ایشان هست، چه تفسیری است